Δευτέρα, κατακαλόκαιρο — και τα Νότια δήλωσαν παρόντα
Υπάρχουν πολιτικές συγκεντρώσεις που τις μετράς με καρέκλες, προβολείς, προσκλήσεις και υποχρεώσεις. Και υπάρχουν εκείνες οι σπάνιες βραδιές που δεν τις εξηγείς με excel. Τις εξηγείς μόνο αν δεις τον κόσμο να έρχεται Δευτεριάτικα, μέσα στο κατακαλόκαιρο, χωρίς μηχανισμούς να τον σπρώχνουν και χωρίς φανφάρες να τον τραβούν. Περίπου 1.500 άνθρωποι κατέκλυσαν τον χώρο για να ακούσουν τον Βασίλη Σπανάκη. Άνθρωποι της καθημερινότητας, από τα λαϊκά στρώματα, εργαζόμενοι, οικογένειες, νέοι και μεγαλύτεροι. Ο κόσμος που δεν αναζητά έναν πολιτικό για να του κάνει διάλεξη, αλλά έναν άνθρωπο να του εξηγήσει τι κάνει, γιατί το κάνει και αν πράγματι νιώθει την αγωνία της γειτονιάς του.
Η βραδιά ήταν λιτή, σχεδόν πεισματικά λιτή. Χωρίς τις γνωστές υπερβολές που συχνά συνοδεύουν πολιτικούς πρώτης γραμμής: χωρίς σπατάλες, χωρίς σκηνοθετημένο μεγαλείο, χωρίς την ψυχρή απόσταση του αξιώματος. Και ίσως ακριβώς εκεί να βρισκόταν η δύναμή της. Ο Σπανάκης μίλησε για το έργο του, για τις δυσκολίες, για τα Νότια Προάστεια και για όσα πρέπει να αλλάξουν ώστε η καθημερινότητα να μην είναι μια μόνιμη διαπραγμάτευση με την ταλαιπωρία. Δεν υποδύθηκε τον αλάνθαστο. Δεν πουλούσε εύκολη αισιοδοξία σε συσκευασία δώρου. Είχε τον τόνο εκείνου που ξέρει ότι στην πολιτική, ειδικά όταν είσαι στην πρώτη γραμμή, δεν παίρνεις μόνο χειροκρότημα. Παίρνεις και τη σφαίρα. Και πολλές φορές τη τρως για χάρη της παράταξης, όταν έρχονται οι δύσκολες αποφάσεις και οι σφοδρές επιθέσεις.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, δεν ήταν μόνο η προσέλευση. Ήταν η αγάπη. Εκείνη η ακατέργαστη, αληθινή, σχεδόν οικογενειακή αγάπη του κόσμου που ήθελε να τον αγκαλιάσει, να τον συγχαρεί, να του πει δυο λόγια και να βγάλει μια φωτογραφία μαζί του. Για τουλάχιστον δύο ώρες, άνθρωποι περίμεναν στην ουρά. Όχι για μια τυπική selfie με έναν υπουργό. Για να κρατήσουν ένα μικρό ενθύμιο από τη συνάντησή τους με έναν δικό τους άνθρωπο. Κι αυτό, στην εποχή της καχυποψίας απέναντι στην πολιτική, είναι πολιτικό γεγονός. Γιατί η εμπιστοσύνη δεν αγοράζεται με επικοινωνιακά τρικ. Χτίζεται αργά, όταν ο άλλος σε βλέπει ξανά και ξανά να στέκεσαι εκεί.
Και κάπου μέσα σε αυτή τη βραδιά, έπεσε η φράση που έχει όλα τα φόντα να μείνει. Με αυτοσαρκασμό και εκείνο το χιούμορ που σπάει την επίσημη γραβάτα της πολιτικής, ο Βασίλης Σπανάκης είπε: «Πολιτεύομαι με την καρδιά μου και όχι με τα κιλά μου». Το γέλιο βγήκε αυθόρμητα, αλλά από κάτω του υπήρχε κάτι πολύ πιο σοβαρό: μια δήλωση χαρακτήρα. Ότι η πολιτική δεν είναι μέγεθος, πόζα ή τίτλος. Είναι καρδιά, παρουσία και αντοχή.
Εύγε, Βασίλη Σπανάκη. Σε μια βραδιά χωρίς περιττά στολίδια, τα Νότια έδωσαν τη δική τους απάντηση: είσαι όντως ένας από εμάς.
