Μέχρι χθες, αν κάποιος πουλούσε στο Internet ιατρικές πράξεις που δεν έπρεπε να πουλά, έπρεπε πρώτα κάποιος να τον δει, να τον καταγγείλει και να αρχίσει το γνωστό ελληνικό ταξίδι του χαρτιού. Τώρα ένα μηχάνημα κοιτάζει πρώτο.
Γράφει ο Άκης ΛιάντζουραςAWGMeta
Υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια στο MedWatch που, κατά τη γνώμη μου, οι περισσότεροι έχουν ακόμη υποτιμήσει. Δεν είναι άλλη μία εφαρμογή του Δημοσίου, ούτε ένα ακόμη dashboard με χρωματιστά κουτάκια που κάποιος θα παρουσιάσει σε PowerPoint και μετά θα ξεχαστεί. Η βασική του ιδέα είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο επικίνδυνη — για όσους έχουν λόγο να φοβούνται. Το κράτος σταματά να περιμένει να του χτυπήσει κάποιος την πόρτα και αρχίζει να ψάχνει μόνο του.
Ας το πούμε χωρίς τεχνικούς όρους. Το MedWatch μπαίνει στο Internet και κοιτάζει τι λες ότι κάνεις. Βλέπει την ιστοσελίδα σου, τις αναρτήσεις σου, τις διαφημίσεις σου, τις υπηρεσίες που προβάλλεις. Μετά κοιτάζει ποιος είσαι, τι ειδικότητα έχεις, ποια άδεια διαθέτεις και τι επιτρέπεται να κάνεις. Και στο τέλος κάνει την απλούστερη ερώτηση του κόσμου: «Αυτά που λες ότι κάνεις, επιτρέπεται πράγματι να τα κάνεις;» Αν κάτι δεν ταιριάζει, το σύστημα δεν σε καταδικάζει. Σηκώνει σημαία και στέλνει την υπόθεση για ανθρώπινο έλεγχο. Αυτός είναι ο πυρήνας του. Τόσο απλός. Και γι’ αυτό τόσο ισχυρός.
Μέχρι σήμερα, ο έλεγχος λειτουργούσε σχεδόν πάντα ανάποδα. Κάποιος έπρεπε να παραπονεθεί. Κάποιος να ψάξει. Κάποιος να συγκρίνει. Κάποιος να ανακαλύψει ότι η διαφήμιση που είδε στο Instagram δεν συμφωνούσε ίσως με την ειδικότητα, την άδεια ή τη δομή που την παρείχε. Σε έναν κόσμο με χιλιάδες sites, posts, reels, sponsored ads και online πλατφόρμες, αυτό είναι περίπου σαν να προσπαθείς να αστυνομεύσεις μια πόλη κοιτάζοντας από το παράθυρο.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη αλλάζει ακριβώς αυτό. Δεν αντικαθιστά τον ελεγκτή. Του λέει πού να κοιτάξει.
Το MedWatch ανιχνεύει αναρτήσεις και διαφημίσεις, τις αντιπαραβάλλει με στοιχεία αδειοδότησης και τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας και, όταν εντοπίζει κάτι που χρειάζεται διερεύνηση, δημιουργεί flag που μπορεί να φτάσει στον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών, στο υπουργείο Υγείας ή ακόμη και στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας. Ο τελικός έλεγχος παραμένει ανθρώπινος. Το μηχάνημα απλώς κάνει αυτό που τα μηχανήματα κάνουν καλύτερα από εμάς: κοιτάζει τεράστιες ποσότητες πληροφορίας χωρίς να κουράζεται.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό άλμα. Δεν ελέγχεται πλέον μόνο μια διαφήμιση. Αρχίζει να ελέγχεται η συνέπεια ολόκληρης της ιστορίας. Ποιος είσαι. Τι λες ότι κάνεις. Πού το κάνεις. Τι διαφημίζεις. Ποιος υπογράφει. Τι επιτρέπεται. Το Internet αφήνει ίχνη και το MedWatch επιχειρεί να ενώσει τις τελείες.
Αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από όσο φαίνεται.
Γιατί ο πραγματικός πονοκέφαλος της ιδιωτικής υγείας δεν είναι ο νόμιμος γιατρός που έχει ένα καλό Instagram. Είναι η αχανής γκρίζα ζώνη ανάμεσα στην ιατρική, την αισθητική, το wellness, το longevity και το εμπόριο ελπίδας. Εκεί όπου ξαφνικά όλοι γίνονται «ειδικοί», κάθε μηχάνημα γίνεται «επαναστατικό», κάθε θεραπεία «ανώδυνη» και κάθε αποτέλεσμα περίπου βέβαιο. Το Internet έδωσε τεράστιες δυνατότητες στους σοβαρούς επαγγελματίες. Έδωσε όμως και ντουντούκα στους υπόλοιπους.
Το MedWatch έρχεται να βάλει τάξη όχι απαγορεύοντας την επικοινωνία, αλλά συγκρίνοντας την επικοινωνία με την πραγματικότητα.
Και αυτή η λεπτομέρεια είναι εξαιρετικά σημαντική. Ο σωστός στόχος δεν μπορεί να είναι να γυρίσουμε στην εποχή που ένας γιατρός σχεδόν δεν επιτρεπόταν να πει ότι υπάρχει. Ο κόσμος ψάχνει γιατρό στο Google, κοιτάζει reviews, βλέπει βίντεο, συγκρίνει θεραπείες και κλείνει ραντεβού από το κινητό. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Αντί λοιπόν να προσποιούμαστε ότι το Internet δεν υπάρχει, έχει πολύ περισσότερο νόημα να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο το Internet ως εργαλείο διαφάνειας.
Εδώ όμως ανοίγει και μια δεύτερη συζήτηση που θα χρειαστεί σύντομα να κάνουμε. Οι κανόνες της ιατρικής επικοινωνίας γράφτηκαν σε μεγάλο βαθμό για έναν κόσμο διαφορετικό από τον σημερινό. Έναν κόσμο πριν από τα social media, τα performance ads, τα online bookings και το TikTok. Αν βάλεις τεχνητή νοημοσύνη του 2026 να εφαρμόσει μηχανικά κανόνες μιας άλλης εποχής, υπάρχει κίνδυνος να αποκτήσεις ένα πανίσχυρο εργαλείο με λάθος χάρτη. Συνεπώς το MedWatch έχει νόημα μόνο αν συνοδευθεί σταδιακά και από καθαρότερους, σύγχρονους κανόνες για το τι είναι ενημέρωση, τι είναι διαφήμιση και τι είναι παραπλάνηση.
Οι πρώτες ανακοινώσεις δείχνουν πάντως κάτι ακόμη. Το σύστημα δεν παρουσιάστηκε ως μακρινό σχέδιο· τέθηκε ήδη πιλοτικά σε εφαρμογή στα ιατρεία του μητρώου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, ενώ το υπουργείο μίλησε για εντατικούς και στοχευμένους ελέγχους. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ότι το υπουργείο κινήθηκε «πάρα πολύ γρήγορα» και παρουσίασε έναν συγκεκριμένο μηχανισμό: ανίχνευση, διασταύρωση, flag και ανθρώπινος έλεγχος.
Και εδώ, πέρα από τα πρόσωπα και τα κόμματα, υπάρχει ένα μοντέλο κρατικής λειτουργίας που αξίζει να παρατηρήσουμε. Ταχύτητα, επειδή το πρόβλημα δεν παραπέμφθηκε απλώς σε μια επιτροπή για το μέλλον. Ίδιος κανόνας για όλους, επειδή ο αυτοματοποιημένος έλεγχος μπορεί να εφαρμόζεται οριζόντια και όχι μόνο σε εκείνον που έτυχε να καταγγελθεί. Και κυρίως έξυπνα, επειδή αντί να επιχειρεί το κράτος να πολλαπλασιάσει επ’ άπειρον τους ανθρώπινους ελέγχους, χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να κατευθύνει τον άνθρωπο εκεί όπου υπάρχει λόγος να ελέγξει. Αυτά είναι τα τρία συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που εμφάνισε η παρέμβαση του υπουργείου Υγείας στην παρουσίαση του MedWatch.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα της ιστορίας. Το κράτος της νέας εποχής δεν χρειάζεται απαραίτητα να γίνει μεγαλύτερο. Χρειάζεται να βλέπει γρηγορότερα, να εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες παντού και να ξέρει πού ακριβώς πρέπει να κοιτάξει.
Γιατί ανάμεσα σε ένα κράτος που τρέχει πίσω από την επόμενη καταγγελία και σε ένα κράτος που βλέπει το πρόβλημα πριν αυτό φτάσει στο πρωτοσέλιδο, χωράει σχεδόν ολόκληρος ο ορισμός της λέξης «σύγχρονο».
Μπράβο ‘Αδωνι Γεωργιάδη.
(από κάποιον που δεν στο λέει και συχνά και ίσως αυτό να έχει την αξία του)!
