Γραφει ο Μάριος Αλεξάνδρου
Μια μεγάλη αθλητική επιτυχία μού ξανάφερε στο μυαλό μια ιδέα που είχα από το 2015.
Στον αθλητισμό όλα είναι σκληρά αλλά καθαρά. Τρέχεις απέναντι στους καλύτερους Ευρωπαίους; Μετριέσαι. Παίζεις απέναντι στους καλύτερους; Μετριέσαι. Υπάρχει χρόνος, σκορ, κατάταξη, μετάλλιο. Ξέρουμε ποιος είναι πρώτος, ποιος δεύτερος και ποιος τελευταίος. Και αναρωτιόμουν τότε: γιατί να μη συμβαίνει το ίδιο και στην πολιτική; Γιατί να μην ξέρουμε πώς πηγαίνει ο Έλληνας υπουργός Τουρισμού απέναντι στον Ισπανό, τον Ιταλό, τον Πορτογάλο, τον Γάλλο;
Ποιος αύξησε περισσότερο τα τουριστικά έσοδα; Ποιος έφερε περισσότερες επενδύσεις; Ποιος άνοιξε νέες αγορές; Ποιος μεγάλωσε τη σεζόν; Ποιος αύξησε τη μέση δαπάνη του επισκέπτη; Ποιος παρέλαβε μια κατάσταση και την πήγε πραγματικά μπροστά; Γιατί λοιπόν να μην υπάρχει μια ευρωπαϊκή αξιολόγηση υπουργών, με αντικειμενικούς και κοινούς δείκτες; Όχι δημοσκοπήσεις. Όχι κομματικές ανακοινώσεις. Όχι ποιος εμφανίζεται περισσότερο στην τηλεόραση. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
Όπως στον αθλητισμό. Υπουργός Τουρισμού; Σύγκρινε την επίδοσή του με τους υπουργούς Τουρισμού της Ευρώπης. Υπουργός Υγείας; Δείκτες υγείας, αναμονές, αποτελεσματικότητα, κόστος.
Υπουργός Παιδείας; Επιδόσεις, πανεπιστήμια, έρευνα, σύνδεση με την αγορά εργασίας.
Υπουργός Οικονομίας; Ανάπτυξη, επενδύσεις, εισόδημα, παραγωγικότητα. Και φυσικά δεν θα μετράς απλώς ποια χώρα είναι πλουσιότερη. Θα μετράς τι παρέλαβε ο καθένας και πού το πήγε. Κάθε χρόνο λοιπόν ευρωπαϊκός πίνακας. Πρώτος, δεύτερος, τρίτος. Χρυσό, αργυρό, χάλκινο.
Και τελευταίος επίσης. Να ξέρουμε.
Γιατί ο αθλητής πρέπει κάθε εβδομάδα να αποδεικνύει ότι είναι καλύτερος από τον αντίπαλό του, ενώ ο πολιτικός μπορεί επί τέσσερα χρόνια να μας εξηγεί πόσο καλός είναι ο ίδιος;
Κάντε και την πολιτική λίγο σαν τον αθλητισμό. Βάλτε χρονόμετρο. Βάλτε πίνακα. Βάλτε αποτέλεσμα. Και τότε θα μάθουμε επιτέλους ποιοι είναι πραγματικά οι πρωταθλητές της πολιτικής και ποιοι απλώς δηλώνουν πρωταθλητές.
